รีวิวหนัง The Irishman คนใหญ่ไอริช – ธีมพาร์คมาเฟียของ มาร์ตี้

รีวิวหนัง The Irishman คนใหญ่ไอริช – ธีมพาร์คมาเฟียของ มาร์ตี้

คนใหญ่ไอริช (The Irishman) | ตัวอย่างภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ The Irishman |  Netflix - YouTube

รีวิวหนัง The Irishman เล่าเรื่องราวในชั่วระยะเวลาร่วม 50 ปีในชีวิตของ แฟรงค์ ชีแรน (โรเบิร์ต เดอ นีโร) จากคนขับรถบรรทุกส่งขาหลังวัวไปทำสเต๊ก สู่วงการมาเฟียด้วยการชักชวนของ รัสเซล บัฟฟาลิโน (โจ เพสซี) ที่เปลี่ยนให้แฟรงค์ได้ลิ้มรสการฆ่าคนเพื่อเลี้ยงชีพในฐานะมือปืน ก่อนเขาจะได้เลื่อนขั้นไปเป็นผู้ติดตามของ จิมมี ฮอฟฟา (อัล ปาชิโน) เจ้าพ่อแห่งสหภาพแรงงานที่นำลาภยศชื่อเสียงมาให้แฟรงค์ได้สัมผัส แต่ในวงการสีเทา..มิตรและศัตรูอาจเปลี่ยนได้เพียงชั่วข้ามคืน

หลัง วิวาทะ อัน เร่าร้อน จาก การไป วิภาควิจารณ์ หนัง มาร์ เวล ว่า เป็น เพียงแต่ สวนสนุก ไม่ใช่ ภาพยนตร์ ก็ น่าจะ พอเพียง ทำให้

คนสมัยใหม่ ได้ยิน และก็ รู้จัก ชื่อ มาร์ติน สกอร์ เซ ซี (Martin Scorsese) บ้าง แม้ว่าจะ ในฐานะศัตรู ที่ ช่วง ของ หนัง ซูเปอร์

ฮี โรมาร์ เวล ก็ตามแต่ เถิด แม้กระนั้น หากต้องการจะให้เอ่ยถึง สกอร์ เซซี หรือ คุณลุงมาร์ตี้ แขบ โดยย่อ ก็เพียงพอ กล่าวได้

ว่า ผลงาน ของคุณลุง จำนวนมาก มัก เกี่ยวข้อง กับเรื่องราว แนว แอน ตี ฮี โร ชีวิต ผู้แสดงนำ มัก พบเจอ กับ โชคชะตา ที่ บัดซบ

บ่อยๆ เพื่อจะได้ ก๋าว ผ่าน ผลกรรม ชีวิต ตนเอง ซึ่ง มี อีกทั้ง ภาพยนตร์ตลก อาชญากรรม อย่าง The King of Comedy (1982)

หนัง ดราม่า ประวัติบุคคล สำคัญ ทั้งยัง นักมวย (Raging Bull, 1980) ดาไลลามะ (Kundun, 1997) มหาเศรษฐี (The

Aviator, 2004) บิดา มด ตลาดค้าหุ้น (The Wolf of Wallstreet,2013) โดย หนัง ของ คุณลุง มาร์ ตี้ จะ เด่น เรื่อง ความร้ายแรง

เป็นหลัก และก็หนัง แนว หนึ่ง ที่ คุณลุง มาร์ตี้ ทำบ่อยเป็นประจำ เป็นต้นว่า หนัง มาร์เฟื้ ย ที่ เด่น ที่สุด เห็นจะ เป็น Goodfellas

(1990) ที่สื่อ ประเทศนอก อด เอามา เปรียบเทียบกับ The Irishman ประเด็นนี้ มิได้ อีกทั้ง การเล่าเรื่อง ของ มิตรภาพ ลูก

ผู้ชาย ใน แวดวง มาเย รวมทั้งการ ปรากฏตัว ของ ลูกค้าประจำ หนังคุณลุง มาร์ ตี้ กทั้ง โรเบิต เดอ นี โร รวมทั้ง โจ เพสซ

ความโดดเด่นของบทภาพยนตร์ The Irishman ของ สตีเฟน ซิลเลียน (ซึ่งดัดแปลงมาจากนิยายของ ชาร์ลส์ แบรนด์) คือการใช้ระยะเวลา 50 ปีในชีวิตตัวละครเพื่อบอกเล่าคู่ขนานไปกับประวัติศาสตร์ของอเมริกา ตั้งแต่การบุกคิวบาอันล้มเหลวที่ เบย์ออฟพิก หรือการลอบสังหารประธานาธิบดี จอห์น เอฟ เคนเนดี โดยใช้เหตุการณ์ทางการเมืองมากล่าวถึงกระแสลมเปลี่ยนทิศที่ผลักตัวละครให้เผชิญปมปัญหาได้แนบเนียน (หากเปรียบกับนิยายไทยก็อาจจะใกล้เคียงกับ ประชาธิปไตยบนเส้นขนานของ วินทร์ เลียววาริณ) โดยหนังสร้างโลกมาเฟียที่มีโครงสร้างชัดเจนผ่านสหภาพแรงงานที่ประธานสหภาพแทบไม่ต่างจากหัวหน้าแก๊ง เป็นระบบอุปถัมภ์แบบเจ้าพ่ออย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งข้อดีอย่างแรกเลยคือทำให้มันต่างจากหนังมาเฟียส่วนใหญ่ที่จะวนเวียนกับการค้าของเถื่อน หรือฆ่ากันเพราะขัดผลประโยชน์ทางการค้า แต่ใน The Irishman กลับเล่นอยู่สองประเด็นที่โดดเด่นนั่นคือ สายสัมพันธ์ และ กลไกอำนาจ ที่ขับเคลื่อนให้ตัวละครรุ่งเรือง หรือ ตกต่ำ ไปจนถึง ประสานผลประโยชน์ หรือ แตกหัก ได้อย่างเป็นเหตุเป็นผล และกระทบกับอารมณ์ความรู้สึกคนดูได้อย่างรุนแรงยิ่งกว่าฉากยิงกันเลือดกระจายเสียอีก ดูหนัง

ถ้าจะว่าถึงเรื่องประเด็นสายสัมพันธ์ ในหนังมาร์ติน สกอร์เซซี ที่โดดเด่นมากได้แก่เรื่องครอบครัวที่นับเป็นสายสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ใน The Irishman กลับให้ แฟรงค์ ชีแรน แทบไม่คอนเน็กต์กับครอบครัวตัวเองเลย ในหนังเราจะเห็นภาพเขากลับบ้านมาแป๊บ ๆ ก็ต้องออกไปทำงาน หรืออาการห่างเหินกับลูกสาวอย่างเพ็กกี ก็ทำให้เห็นว่าสำหรับครอบครัวแล้ว เขาไม่ต่างจากคนแปลกหน้าเท่าใดนัก ตรงกันข้ามกับความสัมพันธ์กับรัสเซล หรือจิมมีที่เขาพร้อมตายถวายหัวและทำเรื่องอัปมงคลเพื่อ “ครอบครัวสีเทา” ของเขามากกว่า ซึ่งการปูพื้นเรื่องความห่างเหินกับครอบครัวตัวเอง หรือสายสัมพันธ์สีเทาในครอบครัวมาเฟียของแฟรงค์ นับเป็นระเบิดเวลาชั้นดีเมื่อถึงบทสรุป และที่สำคัญคือมันทำให้ช็อตสุดท้ายของหนังดูสงบนิ่งแต่ทรงพลังเป็นอย่างยิ่งอีกด้วย.

ว่ากันถึงเรื่องกลไกอำนาจ The Irishman ฉลาดมากที่ดึงเหตุการณ์การเมืองเป็นฉากหลังเล่าเรื่องคู่ขนานกันไป เพราะมันทำให้เกิดภาพเปรียบเทียบเปรียบเปรยอย่างแยบยลของการเมืองระดับประเทศอย่างเก้าอี้ในทำเนียบขาวและเก้าอี้ประธานสหภาพแรงงาน เพราะในขณะที่นิกสันกับเคนเนดีขับเคี่ยวกันจนฝ่ายหลังได้อำนาจ ในสหภาพเอง จิมมี ก็เพลี่ยงพล้ำเสียคะแนนและเก้าอี้ประธานสหภาพให้แก่ โทนี โพร (สตีเฟน เกรแฮม) จนเขาต้องหาทางกลับสู่อำนาจโดยหารู้ไม่ว่ามันจะทำให้ความสัมพันธ์ในองค์กรต้องระส่ำระสายและอาจหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมิตรแท้รอบกายอีกด้วย จนอดนึกถึงเพลง ยิ่งสูงยิ่งหนาว ไม่ได้เพราะยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไหร่ยิ่งหาคนรอบกายยากขึ้นทุกทีได้อย่างเห็นภาพมาก ๆ

อีกสิ่งที่น่าศึกษาในหนังของลุงมาร์ตีได้แก่ เทคนิคในการถ่ายทำ และภาษาภาพยนตร์ต่าง ๆ เช่นเดียวกับ The Goodfellas ที่โดดเด่นด้านการถ่ายแบบลองเทคเพื่อบ่งบอกถึงความเป็นคนพิเศษของตัวละคร หรือการถ่ายแบบ ดอลลีซูม เพื่อถ่ายทอดภาวะบางอย่างในบทสนทนาแล้ว The Irishman ก็เต็มไปด้วยงานภาพที่น่าสนใจมากมายโดยนอกจากลองเทคที่โดดเด่นในหลายช็อตแล้ว การตัดต่อของหนังเองก็ยังกำหนดอารมณ์ของคนดูได้อย่างดี ตั้งแต่การตัดสลับระหว่าง แฟรงค์ในปัจจุบันกำลังเล่าเรื่องในอดีต ไปจนถึงการเล่าย้อนจากช่วงเวลาหนึ่งไปยังจุดเริ่มต้นของเรื่องราวก็นับว่าเป็นลูกเล่นที่ลุงมาร์ตี้เล่นกับเงื่อนเวลาได้อย่างสนุกสนาน แต่สิ่งที่โดดเด่นกว่าภาษาหนังที่นับเป็นความเชี่ยวชาญของลุงมาร์ตี้แล้ว ก็เห็นจะเป็นเทคโนโลยี ดีเอจจิง (De-Aging CGI) ที่เกิดจากความรั้นของลุงมาร์ตีเองที่ไม่อยากแคสต์นักแสดงคนอื่นมารับบทวัยหนุ่มของตัวละคร และไม่อยากให้แปะมาร์กเกอร์เพื่อทำโมชัน แคปเจอร์ (Motion Capture) เพราะจะกระทบกับการแสดงของนักแสดง ผลคือ ตากล้องของหนังอย่าง รอดริโก ปริเอโต ต้องถ่ายหนัง 3 กล้องพร้อมกัน ได้แก่ กล้องฟิล์มเป็นกล้องหลัก และกล้องดิจิทัลพร้อมริก CGI ที่สามารถให้ภาพหลังทำเอฟเฟกต์ลดอายุแบบคร่าว ๆ ได้เลย ที่ช่วยให้ลุงมาร์ตีได้ใช้นักแสดงชุดเดียวกัน แลกกับงบประมาณของหนังที่ถูกผลักไปถึง 159 ล้านเหรียญ ซึ่งก็นับว่าเป็นการใช้เทคโนโลยีที่ชาญฉลาดเพราะมันให้ภาพที่แนบเนียนมาก ที่แน่ ๆ คือเนียนกว่าหน้า วิล สมิธ วัยหนุ่ม ใน GEMINI MAN แน่ ๆ ครับ ฮ่าาาา

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *